Kort antwoord: Misschien wel, als je ‘empathie’ empathische distress is geworden: ieders pijn opzuigen en dat gevoeligheid noemen. De diagnose onderscheidt bloeden (verdrinken in de emoties van anderen) van voelen, en benoemt archetypen als de Jager, de Spons en de Duistere Empaat. Je zorgzaamheid kan bevroren angst zijn, of een jacht op bevestiging. Wie dat helder ziet, krijgt de kans het om te vormen tot iets wat geneest.
Het gesprek duurde drie kwartier, en op de een of andere manier heb je haar huwelijksproblemen opgezogen, haar angst om haar puberzoon, haar wrok tegen haar schoonmoeder en haar sluipende vrees dat ze twintig jaar geleden het verkeerde vak heeft gekozen. Je hebt je plannen voor de middag afgezegd, want je moet liggen. Je speelt alles wat ze zei opnieuw af, je draait haar pijn om en om in je hoofd als een steen die je niet kunt neerleggen. Ik ben gewoon zo empathisch, zeg je tegen jezelf. Ik voel alles zo diep.
